ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်စဉ်၏ နောက်ဆုံးဘူတာလော

ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ဖန်ဆင်းခံ လူသား၏ တန်ဖိုး

Evolution Mechanism ကို ပြန်ဆက်ရရင် အသက်ရှင်နိုင်ရေး ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အားလုံးဟာ သဘာဝအတိုင်း Permissible ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့ထက်မက “ကမ္ဘာမီးလောင်၊ သားကောင်ချနင်း” ဆိုသလို အပေါ်မှာပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မိမိရဲ့ အသက်ရှင်ရေး အတွက် တူညီတဲ့ မျိုးစိတ်အချင်းချင်းကိုတောင်မှ မိမိအသက်နဲ့ ယှဉ်လာရင် သတ်ဖြတ် စားသောက်တာမျိုးတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါဟာ လူ့သမိုင်းမှာလည်း တကယ်ရှိခဲ့ပါတယ်။ ၇၅၇ ခုနှစ်ကဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ တရုတ်ပြည်တွင်းစစ်တွင်းက Suiyang မြို့တိုက်ပွဲမှာ ထန်မင်းဆက် စစ်သူကြီး ကျန်းရွှန်းဟာ မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ စားနပ်ရိက္ခာပြတ်လတ်သွားတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကို အရင်ဆုံးသတ်ပြီး စစ်သားတွေကို ကျွေးခဲ့ပါတယ်။ နောက်သမိုင်းတခုကတော့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ရုရှားနိုင်ငံ၊ လီနင်ဂရက်မြို့ (ယနေ့ စိန့်ပီတာစဘတ် မြို့) မှာပါ။ ၁၉၄၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၇ ရက်နေ့မှာ ဟစ်တလာရဲ့ ဂျာမန်တပ်တွေက မြို့တခုလုံးကို ဝိုင်းရံခဲ့ပြီးတဲ့နောက် မြို့ကို ဗုံးကြဲပြီး အငတ်ထားသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတယ်။ စက်တင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့မှာ ဂျာမန်လေတပ်က မြို့ရဲ့ ပင်မရိက္ခာသိုလှောင်ထားတဲ့ ဘာဒါယက်ဗ် (Badayev) ဂိုဒေါင်ကြီးတွေကို ဗုံးကြဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ရုရှားပြည်သူတွေတွေဟာ အငတ်ဘေးဆိုက်တဲ့အခါ လူတွေဟာ ခွေး၊ ကြောင်၊ သားရေတွေကို ပြုတ်စားရာကနေ နောက်ဆုံး လူသားချင်း ဇာတ်တူသားပြန်စား (Cannibalism) တဲ့အထိ လူ့သမိုင်းမှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် သက်ရှိတွေက လူသားအပါအဝင်ပေါ့လေ၊ မိမိရဲ့ မိသားစု၊ မိမိ မျိုးစိတ် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ (Struggle for existence) အတွက် ဘာမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့သဘောပါပဲ။ ဒါကို မှန်ပါတယ်၊ မှားတယ်ဆိုပြီး evolution process နဲ့ သွားပြောလို့ မရပါဘူး။ ဒါကြောင့်  Evolution process ဟာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းရှိပြီး ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ပြီးတော့ ရက်စက်ပါတယ်၊ ရဲရင့်ဖို့လည်း လိုပါတယ်၊ အဲလိုမှသာ အသက်ရှင်တဲ့ မျိုးစိတ်အဖြစ်ကျန်ရစ်နိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။  

ဒါဆိုရင် Evolution process ကို သိပ္ပံနည်းကျ လက်ခံထားတဲ့ ယနေ့ခေတ် လူသားတွေအတွက် စဉ်းစားစရာတစ်ခုက  လက်ရှိလူသား မျိုးနွယ်က မိမိတို့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးသော်၎င်း  လူမျိုးတစ်ခုခုသော်၎င်း ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်စဉ် ထဲမှာ ဆက်လက် အသက်ရှင်ကျန်နိုင်ဖို့ အခြားသော မျိုးစိတ်တခုခု (သို့) လူသားမျိုးနွယ် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ် စားသောက်မယ်ဆိုရင် အဲလို လုပ်ဆောင်ခြင်းဟာ Evolution Process ရဲ့ Mechanism အတိုင်းသွားနေတာဖြစ်ပေမယ့်  “အဲလို လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် လုပ်သင့်တဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်သလား?”  ဒါမှမဟုတ် “အဲလိုလုပ်ခြင်းကို တားမြစ်သင့်လား?” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက တခြားမျိုးစိတ်တွေမှာ မထွက်လာဘဲ လူသားမျိုးစိတ်မှာမှ ပေါ်ထွက်လာခြင်းဟာ ထူးခြားနေတယ် မဟုတ်ပါလား။

သက်ရှိတွေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ တစ်ခုတည်းကိုသာ ဦးစားပေးတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ Evolution ယန္တရားကြီးထဲ နှစ်သန်းပေါင်း ထောင်ချီ မျိုးစိတ်ပေါင်းသန်းချီ ဖြတ်သန်း စီးဆင်းလာခဲ့တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း မြစ်ရေက လူသားမျိုးနွယ်ဆီ ရောက်တော့မှ “ငါ / ငါ့မျိုးစိတ် အသက်ရှင်ဖို့ တခြားမျိုးစိတ် ပျက်သုဉ်းသင့်ရဲ့လား၊ ငါအသက်ရှင်ဖို့ တခြားလူကို ဖျက်ဆီးသင့်ရဲ့လား” ဆိုတဲ့  မြစ်ရေစီးနဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့ ရွေးချယ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်လာတာဟာ ဘာကြောင့်ပါလဲ။

ကျားက သမင်ကိုစားတာ၊  မြွေကဖားကို မြိုတာ၊ လင်းယုန်ငှက်က မြွေကို သတ်စားတာတွေဟာ Evolution ရဲ့  အခြေခံ Survival Needs ကို ထင်ဟပ်နေတာဖြစ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ဆောင်ခြင်းတွေကို  အသိဉာဏ်ပိုမြင့်တဲ့ လူသားတွေက ဒါဟာ သဘာဝရဲ့ အစာကွင်းဆက်ဖြစ်တယ်၊ ဒုစရိုက်လွန်ကျူးနေတာမဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အလွယ်ပဲ မှတ်ချက်ပေးကြပေမယ့်၊ လူသားမျိုးနွယ်အချင်းချင်း အလားတူ လုပ်ဆောင်နေကြတဲ့အရာတွေကိုတော့ ဒုစရိုက်မှုအနေနဲ့ သတ်မှတ်ပြီး အပြစ် ဒဏ်ပေးကြတယ်။ တားမြစ်ကြတယ်၊ လုပ်ဆောင်သူတွေကို လူဆိုးလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ အမှန်ဆို  Evolution Process အရ လူသားမျိုးနွယ်ဟာလည်း သက်ရှိမျိုးစိတ်တစ်ခုသာဖြစ်တဲ့ အတွက် တိရိစ္ဆာန်တွေလိုပဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ ခြင်းဖြစ်စဉ်ကြီးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဟန်ချက်ညီနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလားလို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ 

Evolution Process  ကို လေ့လာတဲ့အခါ လုပ်သင့်လား၊ မလုပ်သင့်လား ဆိုတဲ့ idea တစ်ခုမှ မပါပါဘူး၊ ရှာလို့လည်း မတွေ့ပါဘူး၊ ရှိလည်း ရှိမနေပါဘူး၊ သူ့မှာ တစ်ခုပဲရှိပါတယ်၊ အဲဒါကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သန်းပေါင်း ၃၅၀၀ လောက်ကနေ ယနေ့အထိ ကြားကာလမှာ အသက်ရှင်လာခဲ့မျိုးစိတ်တွေဟာ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ တစ်ခုအတွက်ကိုပဲ သူတို့ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ ဘယ်အရာကိုမဆို လုပ်ခဲ့ကြတာချည်းပါပဲ။ အဲ့အရာသည်ပင်လျှင် သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော လုပ်နေရတဲ့အရာ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ လုပ်နေရတယ် လို့ ဘာလို့ပြောရလဲဆိုရင် အဲလိုမှမလုပ်ရင် မျိုးသုဥ်းပျောက်ကွယ် သွားမှာမို့လို့ပါ။ ဆိုတော့ အဲဒီစနစ်ထဲမှာ အနစ်နာခံခြင်း၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ လိုက်နာခြင်း၊ စည်းစောင့်ခြင်း စတာတွေ တစ်ခုမှ မရှိပါဘူး။ “အပြစ်” တို့ ၊  “ဒုစရိုက်”တို့ ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ အပြစ်မကင်းတဲ့ စိတ်တို့၊  အပြစ်ဒဏ် ခံရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်တို့လည်း မရှိပါဘူး။